من در شعرهایم خلاصه شده ام

نشانه های خداوند در عالم حیات

faribakf — Sat, 05 May 2007 12:46:26 GMT

ِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيم

ياهُو يامَن لاهُوَ اِلاّ هُو
«اَلحَمدُ لِلّهِ خالِقِ العِبادِ اَلمُتَجَلّي لِخَلقِهِ بِخَلقِهِ اَلنّاشِرِ فِي الخَلقِ فَضلَهُ اَلفاشي فِي الخَلقِ اَمرَهُ الَّذي اِلَيهِ مَصائِرُ الخَلقِ اَلعَلِيِّ عَن شَبَهِ المَخلوقينَ وَالحَمدُلِلّهِ عَلي كُلِّ حالٍ حَمداً يَكُونُ اَرضَي الحَمدِ لَكَ وَ اَحَبَّ الحَمدِ اِلَيكَ وَ اَفضَلَ الحَمدِ عِندَكَ نَحمَدُهُ في جَميعِ اُمُورِهِ وَ نَستَعينُهُ عَلي رَعايَةِ حُقُوقِهِ وَ نَشهَدُ اَن لا اِلهَ غَيرُهُ وَ اَنَّ مُحَمَّداً عَبدُهُ وَ رَسُولُهُ صَلَّي اللّهُ عَلَيهِ وَ الِهِ وَ سَلَّمَ.»

قرآن

قرآن ناصحي خالص و خيرخواه و راهنمايي صادق است، برترين ذكري است كه به اعماق جان آدمي نفوذ و آنجا را روشن مي كند، نوري است كه خاموشي برايش نيست و چهرهاي است كهنه نشدني كه از گذشته و آيندة انسان گزارش مي دهد و تحيّر امروز او را برطرف مي كند؛ و سزاست، بلكه فرض است كه به ريسمانش چنگ زد و نصيحتش را پذيرفت و حلال و حرامش را گردن گرفت و با تدبّر در آياتش به رساترين پندها رسيد و با نشستن در محضرش، دلهاي سرد و افسرده را زنده كرد.
« اَللّهُ نَزَّلَ اَحسَنَ الحَديثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقشَعِرُّ مِنهُ جُلُودُ الَّذينَ يَخشَونَ رَبَّهُم ثُمَّ تَلينُ جُلُودُهُم وَ قُلُوبُهُم اِلي ذِكرِ اللّهِ ذلِكَ هُدَي اللّهِ يَهدي بِهِ مَن يَشاءُ وَ مَن يُضلِلِ اللّهُ فَما لَهُ مِن هادٍ .» آري، بايد براي رسيدن به آرامش تن و روان در پرتو قرآن ابتدا پيام آن را جدّي گرفت و امر آن را عظيم شمرد و دل را به خشيت و خضوع خواند و آنگاه حيات و طراوتش را نظاره كرد.
انسان
و انسان موجودي است كه در نهانخانة جانش، زيبايي و كمال و نور است. از اين رو آنها را دوست دارد و ميجويد. انسان مخلوقي است كه خداوند او را مُدرِك حقايق قرار داده تا مبدأ عالم را بشناسد و بداند كه موجِدش كيست و مرجعش كدام است. آري، انسان مصنوعي است كه هرگز با ديدن و حتي شناختن چيزي اقناع نمي شود، بلكه چون و چرا مي كند تا راز آن را كشف كند: راز آفرينش جهان، رمز حيات خويش، در پي پاسخ براي سؤالات خويش: من كيستم؟ من چيستم؟ مبدأم كيست؟ غايتم كجاست؟ و به راستي، سخن درستي است اينكه انسان شاگرد مدرسة دنيا و انبيا و اوليا مدرسان آن و كتب سماوي و الهي آن چيزي است كه بايد تدريس و تدرّس شود. علم مطلق، آسايش مطلق، جمال مطلق، كمال مطلق، لذت مطلق، جاودانگي ابدي و... خواسته هاي اوست كه هيچ يك در كويرآباد دنيا يافت نمي شود. از اين روست كه او را مسافري از ملكوت به سوي آن مي دانند.
قرآن و انسان
و قرآن به حكم « هذا بَصائِرُ لِلنّاسِ » پاسخي جامع و كامل است به انسان سرگشته و جوياي معرفت و به خواسته هاي او. قرآن كتاب انسان شناسي و انسان سازي است. علاوه بر آياتي كه مستقيماً به انسان و مسائل او مربوط است، مي توان گفت كه همة آيات قرآن به نحوي دربارة انسان است: آنجا كه صحبت از خداوند و اسماي حسنا و صفات عليا و آيات و نشانه هاي آفرينش است، قرآن درصدد است تا انسان را با خالق و رازق و ربّش آشنا كند و او را متذكرِ معبودش كند؛ آنجا كه سخن از انبيا و اقوام و ملل و امم گذشته است، هدف ارائة الگوهاي كامل انساني و ذكر سرنوشت اقوام و جوامع انساني است؛ آنجا كه سخن از آيندة بشر و فرجام انسان در اين دنيا، يعني مرگ و برزخ و برپايي قيامت و بهشت و جهنم است، او را به سرنوشت نهايي و هدف غايي خلقتش متذكر مي شود؛ و خلاصه، آيات قرآن سراسر آيات انسان است: گاهي از راه ها مي گويد و زماني از بيراهه ها و گاهي ديگر از راهزنان و مواقعي از راهنمايان.

« لَقَد اَنزَلنا اِلَيكُم كِتاباً فيهِ ذِكرُكُم اَفَلا تَعقِلُونَ .»
انسانِ قرآن صاحب نفسي است از عوالم مجرّده در ملكوت كه چون ديد جهاتي از كمال را به واسطة تجردش نمي تواند كسب كند و آن جهات در عوالم كثرت و پايين است، براي به دست آوردن آن كمالات، رو به پايين نزول كرد و بعد از كسب آنها دوباره رو به بالا صعود مي كند و به حضور حضرت حق جلّ و علا نايل مي شود. او بالايي است، آمده پايين و دوباره به بالا مي رود. او با ارزشهايش نگين هستي است و اساس آفرينش ـ انساني كه خليفة الله و متعلِّم خداست با ظرفيتي اعلي و معلم و مسجود ملايك و تاج دار كرامت الهي و اختياردار و آزاد در انتخاب، كه جز عبوديت را برنمي گزيند. و بالاخره، اَعلي مِنَ المَلائِكَةِ ؛ و در آن سو، انسانِ دور از تعاليم وحي و تربيت آسماني و ذليل هستي است ـ انساني است طغيانگر، عنود، لجوج، هلوع، منوع، در خسران، ستمگر به خويش، جهول و قتور، ضعيف، بخيل، متكبر، حريص و تنگ نظر، هواپرست و مأيوس و بالاخره، اَدني مِنَ البَهائِم ؛ و قرآن گوياي اين حقايق انساني براي مخاطبانش است.
اهميت خود شناسي
انسان شناسي يعني خود شناسي، علاوه بر اينكه راهي براي شناخت خدا و پي بردن به صفات اوست؛ كه فرمود: « عَجِبتُ لِمَن يَجهَلُ نَفسَهُ كَيفَ يَعرِفُ رَبَّهُ .» بايد گفت بدون شناخت انسان نمي توان استعدادها و نيازهاي او را شناخت و آنها را شكوفا كرد؛ و در حقيقت، مسئلة تربيت و سازندگي انسان حل و فصل نهايي نخواهد شد و برنامه ها و وظايف او در اين عالم و در حوادث گوناگون و وقايع مختلف زندگي نامشخص باقي خواهد ماند: « اَعظَمُ الجَهلِ جَهلُ الاِنسانِ اَمرَ نَفسِهِ »؛ « الجاهِلُ مَن جَهِلَ قَدرَهُ .» از اين رو بايد گفت كه خود شناسي، اگر با مراقبت دايمي از ارزشهاي خود همراه شود، تضميني براي سلامت دايمي است: « عَلَيكُم اَنفُسَكُم لايَضُرُّكُم مَن ضَلَّ اِذَا اهتَدَيتُم »؛ و عارف حقيقي وكامل عارف به نفس است و عرفان حقيقي عرفاني نفسي؛ چه اينكه راه رهايي و آزادي انسان و صلاح و سازندگي اش فقط خود شناسي است: « اَلعَارِفُ مَن عَرَفَ نَفسَهُ فَاَعتَقَها وَ نَزَّه ها عَن كُلِّ ما يُبَعِّدُها وَ يُوبِقُها »؛ كه هر كس بدون شناخت و علم به خود هر چه كند جز تباهي و فساد نخواهد بود: « مَن عَمِلَ عَلي غَيرِ عِلمٍ مايُفسِدُ اَكثَرُ مِمّا يُصلِحُ .»
آيه هاي زندگي (4): نگين هستي
«انسان» همواره مورد توجه اسلام و قرآن بوده و اساس صلاح و فساد جامعه معرفي شده است: « اِنَ اللّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَومٍ حَتّي يُغَيِّرُوا ما بِاَنفُسِهِم .» همچنين معرفت نفس او راه معرفة اللّه دانسته شده است: « سَنُريهِم اياتِنا فِي الافاقِ وَ في اَنفُسِهِم حَتّي يَتَبَيَّنَ لَهُم اَنَّهُ الحَقُّ »؛ و اين راز سرگشتگي و شيفتگي انسان به دين خدا و حقانيت و توحيد است. در سوي ديگر، مخالفان حق و حقيقت و ديانت توحيدي با اغراض شيطاني خود زماني با طرح حقوق بشر و بناي مجسمه اي بي روح از آن دم از شرافت و كرامت انسان مي زنند و زماني اومانيسم و ليبراليسم و سكولاريسم را با عَلَم كردن نام انسان و محور قرار دادن خواسته هاي حيواني و شهواني و آزاديهاي نامشروعش وسيلة فريب جوامع بشري قرار مي دهند. اين همه خود دليلي كافي و برهاني وافي بود براي اينكه در اين نوبت، با هدفِ حركت دادن جامعه به سوي الگوهاي قرآنيِ انسان كامل و آشنايي با عوامل و موانع رشد و كمال انسان، به نگين هستي، يعني انسانِ قرآن، بپردازيم و انسان، يعني خود، را از منظر وحي، يعني نظرگاه ناب الهي، بشناسيم. مضاف بر اين، در طرح قبل، سخن از شكوه آفرينش و بيشتر آيات آفاقي خداوند بود و بجا بود اين بار از آيت عظما و نشانة بي بديل خدا در خلقت و اساس آفرينش، يعني انسانِ قرآن ، بگوييم و بشنويم. بدين منظور با تمسك به عدد قرآني و مبارك 114 به اين موضوع پرداختيم. ان شاء الله با اقدام مبارك شبكة راديويي قرآن ، تابستان 1382 براي آحاد جامعة اسلامي ايران، خصوصاً جوانان و نوجوانان و قشرهاي فرهنگي و قرآن دوستان گرامي، بهاري شود براي شكوفايي ايمان و عبوديت در پرتو خود شناسي قرآني.

چند نكته

· «نگين هستي» وصف انسان كامل و انسان مطلوب اسلام و قرآن است ـ انساني كه همة عالم براي او خلق شده و او به درستي جايگاه خود را درهستي شناخته و اين حقيقت را دريافته كه براي خداست: « خَلَقتُ الاَشياءَ لاَجلِكَ وَ خَلَقتُكَ لاَجلي »؛ وصف انساني است كه همگان بايد براي آن گونه شدن و به آن مقام رسيدن حركت كنيم.

· محدوديت در عدد 114 و اينكه بنا گذاشتيم هر موضوع را فقط در دو صفحه بياوريم و اينكه اين مجموعه مكمّل طرحي چندرسانه اي بوده است ما را در طرح برخي مسائل با مشكل رو به رو كرد. شايسته است محققان عزيز و ارجمند به اين نكته توجه فرمايند.

· اين مجموعه، مانند سه مجموعة قبلي، به همان دليلي كه عرض شد، به منزلة رساله اي در موضوع خود است. از اين رو توضيحاتي كه در ذيل هر موضوع آورده شده لزوماً تفسير يا توضيح مستقيم آن موضوع نيست، گرچه سعي شده در اغلب موارد مرتبط با آن باشد.

· سعي وتلاش خالصانه و پشتيباني بي دريغ برادر عزيز، جناب آقاي دكتر حسين ساري، مدير محترم شبكة راديويي قرآن، همچون سه نوبت قبل، در چندرسانه اي كردن اين حركت مبارك قرآني و تبديل آن به كاري فرهنگي در سطح كشور ستودني است. « مَن اَسلَمَ وَجهَهُ لِلّهِ وَ هُوَ مُحسِنٌ فَلَهُ اَجرُهُ عِندَ رَبِّهِ .»

· مساعدت و همفكري و مشاوره با استادان گرام و فضلاي ارجمند، آقايان دكتر معارف و دكتر لساني و سيد مهدي فاطميان و محمد تقي فياض بخش و كريم دولتي و محمدحسين محمدزاده و حجة الاسلام محمدرضا مشايخي، بهره هايي نصيبمان كرد. برادران گرامي، آقايان محمد پروري و فرهاد مؤيد بهارلو و محمدباقر شمسي پور، در آماده سازي كتاب ياريمان كردند. « وَ جَعَلَ اللّهُ لَهُمُ الجَنَّةَ مَئاباً وَ الجَزاءَ ثَواباً .» « وَ لَهُم فيها نَعيمٌ مُقيمٌ .»

در آخر عرضه مي داريم: اي لطيف، اين قدم كوچك را از حسنات خود به حساب نمي آوريم؛ بلكه چون از اخلاص و معرفت و ادب لازم برخوردار نبوديم، آن را از سيئات خود مي دانيم، لكن از كَرَم و عفو تو دور نمي دانيم كه آن را به حسنه بدل فرمايي و مقبول بارگاه ربوبي ات گرداني.

« اَللّهُمَّ اَنتَ وَليُّنا فَاغفِرلَنا وَ ارحَمنا وَ اَنتَ خَيرُ الغافِرينَ وَاكتُب لَنا في هذِهِ الدُّنيا حَسَنَةً وَ فِي الاخِرَةِ اِنّا هُدنا اِلَيكَ .»
« اَللّهُمَّ صَلِّ عَلي مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَاجعَلنا مِمَّن سَهَّلتَ لَهُ طَريقَ الطّاعَةِ بِالتَّوفيقِ في مَنازِل ِالاَبرارِ فَحُيُّوا وَ قُرِّبُوا وَ اَكرِمُوا و زُيِّنُوا بِخِدمَتِكَ .»

بیتا

faribakf — Mon, 09 Oct 2006 05:51:56 GMT

بيتا

مقتي تو رفتي ، در بلنداي سرزمين آرزو هايم كوچه هاي سبز را پيدا نكرده ام

و روح سوزانم آه مطلوب همين فرداست

تو آري باز هم از ساقِ پاهايم پا بريدي

وقتي از من گذشتي درون كلبه ي خويشم طوفاني عجيب و سخت

هم خانه اي ساخت.

و هر روز با بي قراري ، بي اعتبار خوشبختي خسته تر خواهم شد.

اكنون سالهاست كه در پايان بي تو بودن ، زندگي در كنار خاك شد،

سرزمين آرزوهايم.

□□□

بيتا

وقتي تو رفتي

مي ميرم ، ولي عذاب رهايم نمي كند.

احساس مي كنم باز در آرزوي رفته ي خود بيهوده مانده ام

و پاي عاشقم با زخمي فرسوده است.

وقتي از من گذشتي

حلقه هاي نگاهم را به روي دست سرد نامحرم بسته ام

حال آهسته به صحنه نزديك مي شوم.

بيا كه ناچار كاسه ام ، براي آشفته ي خويش سدي بسته است.

□□□

بيتا

وقتي تو نيستي

دلم انزواي زمستان است.

و تنهايي روحم را تكرار...

و باز پر از احساس خواستن خواهم شد.

وقتي يادت با من است ، واژه ها همگام با سكوت نگاه تو ، فريادي آرام مي زنند.

تو آيا در يك روز از فصل طلائي مهر؟

در روشنترين روزها؟

و آيا با تو

صورتم، حقارت را از خود مي زدايد؟

و دلم هيچ وقت نقش بي پناهي نمي زند؟

و آيا هنوز هم شاعري براي زيستن؟

گمشده ی دیارتان

faribakf — Thu, 05 Oct 2006 05:55:03 GMT

با تو بودن ...

هميشه در من يك آرزويي بود ، كه قلقلكم مي داد

كجاست كسي كه ترانه هاي كودكي ام را از رودخانه بشنود؟

خوشا كه مي شود رهايي يافت در تسكين نگاهِِ نرگسِ تو

و هيهات ، تو حقايقها را در من شكسته اي

اي كاش همه شبيه تو بودن

و در هفت سالگي مهرباني را در بالاي دفتر مشقشان يادداشت مي كردند.

از چه كنم هاي خويش بيزارم

بگذار يك بار نيز آنقدر صميمي شوم

و بگويم باورت دارم

سرماي دستانم را به موازات گرماي چشمانم قرار مي دهم

تا باز گردي باشد حاصل يك عمر خاطره ي خيالم

اي دلنشين تر

چه نيرنگها ديدم در رنگها

اسير ناتوان خويشم

باز نيت مي كنم

با تو بودن چه خوبست

در گلستانت هر گلي زيباست

آري عاقبت تقدير پا به پاي من شد

و كسي در شعرهايم خود شعري شد.

خاطره

faribakf — Tue, 26 Sep 2006 05:12:15 GMT

وقتي آب باران را در دو دستانت قايق كردي

من هم

با دريا سفر كردم

و آن زمان كه

آب در دستانت نتوانست طاقت بياورد

من نيز

همراه قطره ها به آخر خط رسيدم

دوست داشتن برای همیشه

faribakf — Fri, 20 Jan 2006 16:43:22 GMT

بود آيا در ميكده ها بگشايند

گره از كار فرو بسته ي ما بگشايند

بنام یگانه ساقی میکده محبت

زمان می گذرد و خوشبختی خاطرات ، خاطراتی تلخ و شیرین ، خاطراتی که از اعماق وجودم می گذرد و جسم را در مسیر خود بازیچه ی سرنوشت می نماید ، باقی می گذارد.

پس بیایید ای انسانهای مهربان ، بیایید در این روزهای آخر زندگی در کنار هم روزهای خوش گذشته را باری دیگر تجدید نظر نماییم و جستجو کنیم آنچه را که خوب گذرانیدیم .

مهربانان من ، برایتان مانند دختران دبیرستانی که هر روز با آنها سر و کاردارید ، از عشق سخن نمی گویم عشقی که با هوس همراهست و بی گناهی را در منجلاب گناه آلوده می سازد از عشق ، عشقی که فقط برای لحظاتی چون آتش به دامن می زند و همه چیز را خاکستر می کند ، نمی گویم . من از محبت و عاطفه برایتان سخن میگویم ، برایتان از خوبیها ومهربانیهایتان تراوش می کنم

من از قلب ، قلبی بزرگ که پر است از نامه های سنگ صبور و بخشودنی زندگی،

و حریم زیبایی که هنوز برای غریبه ای فاش نشده است ، می گویم.

آیا هنوز هم در بینتان صفا و صداقت موج می زند؟

آری می دانم که خواهد بود. چرا که شما دنیایی از مهربانی هستید .

برایتان بدون از هر گونه تزویر و ریاو با تمام صداقت سخن می گویم.

ای مهربانان من ، ای خالص بودن را در کودکی آموختیم.

دردا ، دردا که کاروان عمر بدون لحظه ای توقف در حرکت است. بیاییم غافل نمانیم و در این واپسین لحظات ، در حل عبور به این بیاندیشیم که این افسانه نیست . و حقیقتیست اما شاید تلخ به نظر آید.

نگذاریم زمانه باری دیگر بازی دیگری را شروع کند. نمی دانم سرنوشت چه در انتظار ما خواهد بود . و هر ورقش ما را به سویی سوق می دهد. از کسی نخواهید که باورتان کند که خود هستید و یک دنیا باور شعرها و نثرهایتان که هر روز باورتان می کند تا مرز ابدیت.

از کسی نخواهید که ارزشتان دهد ، که خود هستید و با یک بغل ارزن جوهر که خود شخصیت است تا آخر آشنایی.

از کسی نخواهید که مکانتان دهد که خود هستید و با یک کلبه خرابه ی چوبی ، که سرچشمه ی زندگیست تا مرز جایگاه.

از کسی نخواهید که مدارایتان کند ، که خود هستید و کتاب خدایتان ، و در زمین به غیر از او نمی پرستید تا مرز فنا شدن.

به راستي شماهمانيد كه منم؟

مهربانان من به قول چشمم: چه سخت مي توان حرفهاي دل را با يك نگاه آن چشمان معصوم ديد.

اما گمشده گان مهرورزي، بياييم براي يادآوري ترسيم كنيم زندگي را و آن را با تمام احساس، لمش كنيم

و براستي كه اين زندگي هديه ايست ،كه چه خوب و بد ، مشكل و آسان و يا سخت و راحت ، اين يك فرازيست به سوي امتحان كمال

بياييم ، بياييم خود را دريابيم كه براي جبران هنوز، چشمهايمان زنده است.

به نظر من براي ابتدا بهتر زيستن يك تابلوي زيباي وجدان را از قلبهامان گرو بگيريم و برآن بنگاريم آنچه براي خود مي پسنديد براي ما هم بپسنديد . كه حقيقتا نكته ايست خداپسندانه و ديگر چيزي به نام تنفردر بين رنگ قرمز و آبي ترسيم نخواهيم كرد.

و در شاديها و خنده هايمان حك مي شود منطق

و حال كه زمان نوشتن به پايان رسيده است

زمان خواندن فرا مي رسد. تازه حس نمي كني كه دنيا مال ماست؟

براستي كه آدم شده ايم . از پاييزي بودن به تنگ آمده ايم مي خواهيم براي هميشه گل بهاري باشيم

سرسبز و دوست داشتني و دوستي را، تقديم دوست داشتن براي هميشه كنيم

شاعر

faribakf — Fri, 09 Dec 2005 18:55:25 GMT

آیا بیتا از بچه های باران بود؟

زمزمه ، شعر ، زمزمه

نغمه ها انتهایی نداشت

چهره ی معصومش سکوت را می خورد

پشت سرش

روبروی من

سایه ایی ایستاده بود

و دستهای گرم یک جمله را ،

معنا می کرد

باید پر از حس باشی

تا....که،

بیتا فقط یک شاعر بود.

faribakf — Fri, 09 Dec 2005 18:37:05 GMT

از طلوع غروب تا طلوع سحر گریه کردم

تازه فهمیدم که...

شب چه صدایی دارد.

انتظار

faribakf — Mon, 05 Dec 2005 15:54:03 GMT

بیرون هوا سرد است

برف، بیچاره پاییز را بلعید

چشمها به نقطه ایی از در حیاط،

مبهوت ، در نظاره بود

برای طاقت سرما

از سرو دست، بخاری بلند می شد

بی خیال گرما

حال رنگ انتظار بود

که، بیچاره برف را بنفش می کرد

faribakf — Tue, 29 Nov 2005 09:24:16 GMT

بعضی وقتها

حرفها بوی آینه ی شکسته

و آینه، شبیه درخت مرده

و ما نیز در منجلاب

بی آنکه خود بدانیم بریده می شویم

faribakf — Tue, 29 Nov 2005 09:22:49 GMT

تاره گیها دلم نمی گیرد

از طلوع یک غروب

دستی رها شده...

از شعرهای ناب بی کسی

حنجره هایی که می میرند

پاره شدن رگه های آسمان

از رنگهای تاره ی گیسوی یک مادر

حرکتهای ناآگانه ی انگشتان یک پدر،

و ناتمامی دودهایش...

بی تفاوتی...

در چشمهای به نور بسته ی رهگذر

و بسیار بسیاری دیگر...

من نیز چشمهایم را بستم

هر چه بادا باد.