ای اتاقهای وحشت که بی هیچ لبخندی در کنار برجهای تاریک سرد پا گرفته اید؟

ای واژه های تلخ پر اشک،ای عابران خسته ی سرنوشت،ای ورقهای پاره شده در غبار سهمگین

آیا کسی مرا در خاطرات اشکهایش می شناسد؟

آیاعابران کوی غم فقط برای لحظه ای کنار پنجره ی رازهایم می نشینند،

تا قصه ی قصر ماتم رابگویم؟

با شمایم ای آدمهای شیشه ای ،

من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام.

من در هیاهوی ماشینی گم شده ام و زمزمه های پاک باران را نشنیدم.

ای کوچه های گلی رویا! ...

آیا گامهای دیروز کودکی ام را به شادی به من باز می گردانید؟

زمانی که از خانه ی گلیمان با جویبار همراه می شدم یادم هست،

وقتی که شقایق را دیدم ،برایش شعری سرودم به وسعت برگها و شاهبرگهایش .

آری آن زمان من غزلسرای باغهایمان بودم و ستاره ی باران آهنگسازم

چه صفایی داشت شب ،جاجتهایمان روا می شد،

وقتی که دستهایمان را بلا به سوی کرمش و صداهایمان را با آیه ی( قضیتها لی)

(حاجتم را بر آوری)،تزئین می کردیم.

روزگاری بودپر عطوفت

ساده گی از صحبتهایمان می بارید.

گل سرخ در گوشه ی خانه غوغا می کرد.

یادم هست، روزهای خوبِِِِِِِِِ ِ معلم ،خار را از گل سرخ جدا کرده و هدیه می بردیم

در آخر دستهای معلم خوبمان پر می شد از این گلهای رنگارنگ ،با تبسمی خوشرنگ

اما روزهای امروزی چه؟؟؟

آری حادثه ای جویبار را خشکاند.طوفانی بوداز عصر جدید...

پس ای تک اتاق بی پناهی من ،تو خود شاهدم باش که روزی آینه های شکسته را جمع

خواهم نمود.

و بر روی سیمانی و نقاشی شده ات نسب خواهم کرد،و به ابدیت خواهم فرستاد.

و بر پشت پنجره ی همیشه غبار گرفته ات حک خواهم نمود،

که،

که،

آیا کسی مرا پیدا نکرد؟