| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
بيتا مقتي تو رفتي ، در بلنداي سرزمين آرزو هايم كوچه هاي سبز را پيدا نكرده ام و روح سوزانم آه مطلوب همين فرداست تو آري باز هم از ساقِ پاهايم پا بريدي وقتي از من گذشتي درون كلبه ي خويشم طوفاني عجيب و سخت هم خانه اي ساخت. و هر روز با بي قراري ، بي اعتبار خوشبختي خسته تر خواهم شد. اكنون سالهاست كه در پايان بي تو بودن ، زندگي در كنار خاك شد، سرزمين آرزوهايم. □□□ بيتا وقتي تو رفتي مي ميرم ، ولي عذاب رهايم نمي كند. احساس مي كنم باز در آرزوي رفته ي خود بيهوده مانده ام و پاي عاشقم با زخمي فرسوده است. وقتي از من گذشتي حلقه هاي نگاهم را به روي دست سرد نامحرم بسته ام حال آهسته به صحنه نزديك مي شوم. بيا كه ناچار كاسه ام ، براي آشفته ي خويش سدي بسته است. □□□ بيتا وقتي تو نيستي دلم انزواي زمستان است. و تنهايي روحم را تكرار... و باز پر از احساس خواستن خواهم شد. وقتي يادت با من است ، واژه ها همگام با سكوت نگاه تو ، فريادي آرام مي زنند. تو آيا در يك روز از فصل طلائي مهر؟ در روشنترين روزها؟ و آيا با تو صورتم، حقارت را از خود مي زدايد؟ و دلم هيچ وقت نقش بي پناهي نمي زند؟ و آيا هنوز هم شاعري براي زيستن؟ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفدهم مهر 1385ساعت 9:22 توسط فریبا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
من فریبا هستم 27 ساله از نور دانشجو کامپیوتر وقتی دارید با من حرف می زنید باید مثل خودم بی هوا باشید و نیازی به مقدمه چینی نسیت . صداقت را دوست دارم . اهل دین و اسلام و خدای قرآن تقوا بهترین هدیه ای است که هیچ فقط در من خاموش نخواهد شد از کسانی که مجرب و با علم و مومن هستند همنشین و همصحبت خوهم شد (یک انسان نسبتا کامل) باران را دوست دارم چرا که در باران قطره ها را می بینم و زیر باران قدم می زنم اما بدون اینکه غربالشان کنم همانطور که زندگی می کنم در گلی همچون سرخ و نرگس شناور خواهم شد و صبر را معنا خواهم کرد . واقعا به راستی من اینطورم
|
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1386 مهر 1385 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 |
|
RSS
|