| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
با تو بودن ... هميشه در من يك آرزويي بود ، كه قلقلكم مي داد كجاست كسي كه ترانه هاي كودكي ام را از رودخانه بشنود؟ خوشا كه مي شود رهايي يافت در تسكين نگاهِِ نرگسِ تو و هيهات ، تو حقايقها را در من شكسته اي اي كاش همه شبيه تو بودن و در هفت سالگي مهرباني را در بالاي دفتر مشقشان يادداشت مي كردند. از چه كنم هاي خويش بيزارم بگذار يك بار نيز آنقدر صميمي شوم و بگويم باورت دارم سرماي دستانم را به موازات گرماي چشمانم قرار مي دهم تا باز گردي باشد حاصل يك عمر خاطره ي خيالم اي دلنشين تر چه نيرنگها ديدم در رنگها اسير ناتوان خويشم باز نيت مي كنم با تو بودن چه خوبست در گلستانت هر گلي زيباست آري عاقبت تقدير پا به پاي من شد و كسي در شعرهايم خود شعري شد. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سیزدهم مهر 1385ساعت 9:25 توسط فریبا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
من فریبا هستم 27 ساله از نور دانشجو کامپیوتر وقتی دارید با من حرف می زنید باید مثل خودم بی هوا باشید و نیازی به مقدمه چینی نسیت . صداقت را دوست دارم . اهل دین و اسلام و خدای قرآن تقوا بهترین هدیه ای است که هیچ فقط در من خاموش نخواهد شد از کسانی که مجرب و با علم و مومن هستند همنشین و همصحبت خوهم شد (یک انسان نسبتا کامل) باران را دوست دارم چرا که در باران قطره ها را می بینم و زیر باران قدم می زنم اما بدون اینکه غربالشان کنم همانطور که زندگی می کنم در گلی همچون سرخ و نرگس شناور خواهم شد و صبر را معنا خواهم کرد . واقعا به راستی من اینطورم
|
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1386 مهر 1385 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 |
|
RSS
|