بود آيا در ميكده ها بگشايند

گره از كار فرو بسته ي ما بگشايند

بنام یگانه ساقی میکده محبت

زمان می گذرد و خوشبختی خاطرات ، خاطراتی تلخ و شیرین ، خاطراتی که از اعماق وجودم می گذرد و جسم را در مسیر خود بازیچه ی سرنوشت می نماید ، باقی می گذارد.

پس بیایید ای انسانهای مهربان ، بیایید در این روزهای آخر زندگی در کنار هم روزهای خوش گذشته را باری دیگر تجدید نظر نماییم و جستجو کنیم آنچه را که خوب گذرانیدیم .

مهربانان من ، برایتان مانند دختران دبیرستانی که هر روز با آنها سر و کاردارید ، از عشق سخن نمی گویم عشقی که با هوس همراهست و بی گناهی را در منجلاب گناه آلوده می سازد از عشق ، عشقی که فقط برای لحظاتی چون آتش به دامن می زند و همه چیز را خاکستر می کند ، نمی گویم . من از محبت و عاطفه برایتان سخن میگویم ، برایتان از خوبیها ومهربانیهایتان تراوش می کنم

من از قلب ، قلبی بزرگ که پر است از نامه های سنگ صبور و بخشودنی زندگی،

و حریم زیبایی که هنوز برای غریبه ای فاش نشده است ، می گویم.

آیا هنوز هم در بینتان صفا و صداقت موج می زند؟

آری می دانم که خواهد بود. چرا که شما دنیایی از مهربانی هستید .

برایتان بدون از هر گونه تزویر و ریاو با تمام صداقت سخن می گویم.

ای مهربانان من ، ای خالص بودن را در کودکی آموختیم.

دردا ، دردا که کاروان عمر بدون لحظه ای توقف در حرکت است. بیاییم غافل نمانیم و در این واپسین لحظات ، در حل عبور به این بیاندیشیم که این افسانه نیست . و حقیقتیست اما شاید تلخ به نظر آید.

 نگذاریم زمانه باری دیگر بازی دیگری را شروع کند. نمی دانم سرنوشت چه در انتظار ما خواهد بود . و هر ورقش ما را به سویی سوق می دهد. از کسی نخواهید که باورتان کند که خود هستید و یک دنیا باور شعرها و نثرهایتان که هر روز باورتان می کند تا مرز ابدیت.

از کسی نخواهید که ارزشتان دهد ، که خود هستید و با یک بغل ارزن جوهر که خود شخصیت است تا آخر آشنایی.

از کسی نخواهید که مکانتان دهد که خود هستید و با یک کلبه خرابه ی چوبی ، که سرچشمه ی زندگیست تا مرز جایگاه.

از کسی نخواهید که مدارایتان کند ، که خود هستید و کتاب خدایتان ، و در زمین به غیر از او نمی پرستید تا مرز فنا شدن.

به راستي شماهمانيد كه منم؟

مهربانان من به قول چشمم: چه سخت مي توان حرفهاي دل را با يك نگاه آن چشمان معصوم ديد.

اما گمشده گان مهرورزي، بياييم براي يادآوري ترسيم كنيم زندگي را و آن را با تمام احساس، لمش كنيم

و براستي كه اين زندگي هديه ايست ،كه چه خوب و بد ، مشكل و آسان و يا سخت و راحت ، اين يك فرازيست به سوي امتحان كمال

بياييم ، بياييم خود را دريابيم كه براي جبران هنوز، چشمهايمان زنده است.

به نظر من براي ابتدا بهتر زيستن يك تابلوي زيباي وجدان را از قلبهامان گرو بگيريم و برآن بنگاريم آنچه براي خود مي پسنديد براي ما هم بپسنديد .  كه حقيقتا نكته ايست خداپسندانه و  ديگر چيزي به نام تنفردر بين رنگ قرمز و آبي ترسيم نخواهيم كرد.

و در شاديها و خنده هايمان حك مي شود منطق

و حال كه زمان نوشتن به پايان رسيده است

زمان خواندن فرا مي رسد. تازه حس نمي كني كه دنيا مال ماست؟

براستي كه آدم شده ايم . از پاييزي بودن به تنگ آمده ايم مي خواهيم براي هميشه گل بهاري باشيم

سرسبز و دوست داشتني و دوستي را، تقديم دوست داشتن براي هميشه كنيم